Backpack and Snorkel Przewodnik turystyczny po mieście i muralach w Derry — Fioletowy przewodnik turystyczny po Irlandii Północnej
Ta strona może zawierać linki partnerskie. Możemy otrzymać prowizję, jeśli dokonasz rezerwacji lub zakupu za pośrednictwem tych linków.
Derry było epicentrum kłopotów w Irlandii Północnej. Samodzielna wycieczka po mieście i muralach zabierze Cię do najważniejszych miejsc w Derry. Dostarczamy szczegółowych informacji i najlepszych rzeczy do zobaczenia, a także pokazujemy wiele zdjęć, abyś wiedział, czego możesz się spodziewać.
Jeśli podążasz naszą trasą przez Irlandię i Irlandię Północną Fioletowe przewodniki turystyczne, to wcześniej tego ranka odwiedziłeś cmentarz megalityczny Carrowmore i półwysep Mullaghmore w Irlandii, a następnie po południu udałeś się do Irlandii Północnej.
W chwili pisania tego tekstu na żadnej z wielu dróg łączących oba kraje nie ma patroli granicznych między Irlandią a Irlandią Północną.
Możesz nawet nie zauważyć, że wjeżdżasz do Irlandii Północnej, ponieważ nie na każdej drodze znajduje się znak informujący o przekroczeniu granicy.
Jedyną rzeczą, która powiadamia Cię o przekroczeniu granicy może być:
- Twój GPS ogłasza „Witamy w Irlandii Północnej” lub „Witamy w Wielkiej Brytanii”
- Znaki ograniczenia prędkości stają się coraz częstsze i pokazują mniejsze liczby, ponieważ Irlandia Północna jest częścią Wielkiej Brytanii, a ograniczenia prędkości są teraz podawane w milach na godzinę, a nie w Irlandii w km na godzinę
- Kiedy wychodzisz i próbujesz zapłacić na stacji benzynowej lub w restauracji, ceny są teraz podawane w funtach brytyjskich, a nie w euro używanych w Irlandii
Ten Fioletowy przewodnik turystyczny po Irlandii Północnej rozpoczyna się od samodzielnego zwiedzania miasta i murali w Derry. Zabytki, które widzieliśmy rano w Irlandii opisujemy w naszym Fioletowy przewodnik turystyczny po Irlandii.
1 = Sligo
2 = Cmentarz megalityczny w Carrowmore
3 = Półwysep Mullaghmore
4 = (Londyn)Derry
W Backpack and Snorkel Travel Guides zazwyczaj promujemy piesze wycieczki z przewodnikiem.
Zdajemy sobie jednak sprawę, że nie każdy lubi samotne spacery po obcym mieście. Tak więc, na wypadek, gdybyś wolił skorzystać z przewodnika po brzuchu: NIE MA PROBLEMU! Zapraszamy do zapoznania się z poniższymi wycieczkami.
Gdzie się zatrzymać w Derry
Liczące 85 000 mieszkańców (105 000 na obszarze miejskim) Derry jest drugim co do wielkości miastem w Irlandii Północnej.
Derry było epicentrum Kłopotów, a bitwa na bagnach w Derry jego punktem wyjścia.
Oto zakwaterowanie, które jest dostępne podczas wizyty:
Dom i dwór Groarty (książka)
Groarty House & Manor to pensjonat położony na wsi, około 4,2 km od zabytkowej dzielnicy Derry.
Zamawiasz śniadanie poprzedniego wieczoru, które rano serwowane jest w sali śniadaniowej.
Pokoje są czyste, przestronne i typowe dla Bed & Breakfast. Właściciele są bardzo przyjaźni i pomocni.
Samodzielne zwiedzanie Derry
Dziś Derry jest jedynym miastem w Irlandii i Irlandii Północnej z całkowicie nienaruszonymi murami miejskimi. Mury zostały zbudowane w latach 1613–1619 i mają około jednej mili (1,5 km) obwodu i wysokości 12–35 stóp (3,7–10,7 m).
Przez mury prowadzą cztery oryginalne bramy (Biskupowska, Rzeźnicza, Ferryquay Gate i Shipquay Gate) oraz trzy nowsze bramy (Zamkowa, Magazynowa i Nowa).
Mury miejskie Derry nigdy nie zostały naruszone, mimo że napastnicy kilkakrotnie oblegali miasto, m.in. w 1689 r., kiedy oblężenie Derry trwało 105 dni, co doprowadziło do powstania przez miasto przydomka: Dziewicze Miasto.
Obszar, na którym znajduje się Derry, ma ciągłą historię od VI wieku, kiedy św. Kolumba (Colmcille) założył w tym miejscu klasztor. Archeolodzy twierdzą jednak, że obszar ten był zamieszkany już wcześniej.
Do XI wieku obszar ten był znany głównie ze swojego klasztoru. Z biegiem czasu poza klasztorem rozwinęła się wieś. Jego pierwotna irlandzka nazwa brzmiała Daire lub Doire, która została zangielizowana na Derry.
W 1608 r. miasto zostało zaatakowane, a jego znaczna część została spalona. W 1610 roku zachodni brzeg pozostałości miasta został przekazany przez Koronę Angielską Honorowemu Towarzystwu Irlandzkiemu. Pod ich przywództwem oraz ludźmi i pieniędzmi Londynu miasto zostało odbudowane, a w latach 1613 – 1619 wzniesiono mury miejskie. W 1613 roku zmieniono nazwę na Londonderry na cześć londyńskich cechów, które odbudowały miasto. Londonderry to nadal oficjalna nazwa miasta, mimo że większość ludzi nazywa je po prostu Derry.
1 = Początek wycieczki
2 = Bezpłatny Derry Corner
3 = Pomnik strajku głodowego, Pomnik Ludowy, Obelisk upamiętniający Krwawą Niedzielę
4 = Muzeum Wolnego Derry
5 = Brama Rzeźnicza
6 = Ratusz
7 = Most Pokoju
8 = Mural dziewcząt z Derry
9 = Katedra św. Kolumba
Aby rozpocząć pieszą wycieczkę po Derry, znajdź parking w pobliżu pierwszego miejsca docelowego, np. Parking przy William Street.
Murale na ulicy Rossville – Galeria Ludowa
Zacznij od ronda, gdzie przecinają się William Street, Rossville Street i Little James Street, i idź na południe ulicą Rossville Street. Podczas spaceru zobaczysz kolorowe murale. Zakończ ten spacer po muralach przy Bezpłatny Derry Corner.
Aby lepiej zrozumieć murale, ich znaczenie i historię, zachęcamy do dalszej lektury Bitwa na Bagnie, Krwawa niedziela / Masakra na bagnach I Kłopoty.
Poniższe opisy Bitwa na Bagnie, Krwawa niedziela / Masakra na bagnach są bardzo krótkie i chcielibyśmy zachęcić Cię do przeczytania specjalistycznej literatury na temat tego decydującego momentu w historii Irlandii Północnej.
Mural pokoju (2004), namalowany przez artystów Bogside (bracia Tom i William Kelly oraz Kevin Hasson).
Gołąb, symbol pokoju, wyłania się z liścia dębu, który jest symbolem Derry. Derry pochodzi od irlandzkiego słowa Doire, które oznacza drewno dębowe. Derry znajduje się w hrabstwie Derry, a jego pseudonim to hrabstwo Oak-Leaf.
Każdy kwadrat ma taką samą wielkość, co reprezentuje równość wszystkich obywateli.
Matki i siostry
Peggy O’Hara była matką Patsy O’Hary, która prowadziła strajk głodowy. Dziewczynka wskazuje na gołębicę na Muralu Pokoju w innym budynku.
A Tribute to John Hume (2008), namalowany przez Bogside Artists (bracia Tom i William Kelly oraz Kevin Hasson).
Mural przedstawia czterech laureatów Pokojowej Nagrody Nobla, którzy byli przede wszystkim orędownikami małych ludzi:
- John Hume, irlandzki polityk nacjonalistyczny w Irlandii Północnej
- Doktor Martin Luther King Jr. Hume wymienił go podczas odsłonięcia jako człowieka, który wywarł na niego największy wpływ podczas jego kampanii na rzecz praw demokratycznych dla uciskanych katolików w północnej Irlandii
- Matka Teresa, która kształciła się w Dublinie i była zaangażowana w działania na rzecz pokoju na północy
- Nelsona Mandeli, którego walka o sprawiedliwość w Republice Południowej Afryki toczyła się równolegle z walką o sprawiedliwość w Irlandii Północnej
- Most Brookliński jako metafora, ponieważ wszyscy czterej byli budowniczymi mostów, trzech z nich politycznie, a Matka Teresa duchowo
William Kelly (Bogside Artists): „W sztuce, tak jak w życiu, są pretendenci i pretendenci. John Hume jest pretendentem. Prawdziwe osiągnięcie to zwykła sława. John Hume należy do tego pierwszego, a jego dziedzictwo będzie żyło długo po nim”. Następnie Tom odczytał oświadczenie Bono, znanego z grupy popowej U2: „Tu, w U2, mamy jedną zasadę. Czegokolwiek chce John Hume, odpowiedź brzmi: «Tak». Wizjonerskie przywództwo doktora Kinga zmieniło Stany Zjednoczone, podobnie jak ten człowiek dla narodu irlandzkiego”.
Odsłonięcie spotkało się z ogromnym zainteresowaniem mediów. Dla artystów jest to „podpis Galerii Ludowej i hołd złożony wielkiemu człowiekowi, na który czekano od dawna”.
Mural praw obywatelskich (2004), namalowany przez artystów Bogside (bracia Tom i William Kelly oraz Kevin Hasson).
William Kelly (Bogside Artists): „Ten mural upamiętnia początek walki w Derry o prawa demokratyczne. Nie można zbyt często podkreślać, że w tej walce uczestniczyli zarówno protestanci, jak i katolicy. Marsz 5 października 1968 roku zakończył się rozlewem krwi na Duke Street Derry, kiedy RUC wpadł w szał, bijąc protestujących z całą wrogością i opuszczeniem grupy szturmowców. Wydarzenie to zostało uchwycone przez ekipy telewizyjne i wywołało szok w całym cywilizowanym świecie. Nasz mural przedstawia typowy marsz z tamtego okresu. Naszą intencją było opisanie tego takim, jakie było, szczęśliwej, niemal świątecznej uroczystości zorganizowanej przez ludzi zadowolonych, że wreszcie przeciwstawili się długotrwałej niesprawiedliwości. Inspiracją dla tych wczesnych marszów były kampanie nieposłuszeństwa obywatelskiego Martina Luthera Kinga.
The Saturday Matinee / The Rioter (2001), namalowany przez Bogside Artists (bracia Tom i William Kelly oraz Kevin Hasson).
Przedstawiona scena jest typowa dla wielu zamieszek, które miały miejsce w Bogside od 1969 do początku lat 70. Zamieszki były na porządku dziennym, a wiele z nich miało miejsce w sobotnie popołudnia, stąd tytuł „Sobotni poranek”.
Operation Motorman/The Summer Invasion (2001) i The Runner (2006), namalowane przez Bogside Artists (bracia Tom i William Kelly oraz Kevin Hasson).
Mural Operation Motorman przedstawia wydarzenie podczas Operacji Motorman, kiedy 31 lipca 1972 roku armia brytyjska odzyskała obszary zamknięte utworzone przez republikańskie siły paramilitarne w miastach w całej Irlandii Północnej, w tym w Derry.
Mural Runner jest poświęcony pamięci i bohaterstwu Patricka Walsha.
William Kelly (Artyści z Bogside): Mural przedstawia bardzo typowy widok z czasów kłopotów. W sytuacjach zamieszek powszechnie używano gazu łzawiącego. To zdjęcie przedstawia młodego chłopca w pełnym locie, kilka sekund po wystrzeleniu kanistra z gazem CS. Uzupełnia mural przedstawiający żołnierza na sąsiedniej ścianie, nawiązujący do operacji Motorman, która miała miejsce głównie w dzielnicy Creggan w mieście. Poniżej znajdują się dwa małe portrety Manusa Deery'ego i Charlesa Love'a (któremu również poświęcona jest tablica). Obaj młodzi ludzie zginęli podczas kłopotów. W zamierzeniu artystów ten mural miał stanowić przestrogę i przypomnienie młodym ludziom o niebezpieczeństwach nieodłącznie związanych z konfliktami domowymi. Jest to chronologicznie ostatni mural, ukończony przez artystów w lipcu 2006 roku.
Mural Che Guevary, namalowany (prawdopodobnie) przez Damiana „DeeDee” Walkera
Ernesto Guevara Lynch, ojciec Che Guevary i potomek Patricka Lyncha, który wyemigrował z Galway (prawdopodobnie w 1742 r.) i ożenił się w Buenos Aries w 1749 r., oświadczył kiedyś, że w jego synu płynie krew irlandzkich rebeliantów, nawiązując do ich irlandzkiego pochodzenia. Był dumny ze swoich irlandzkich korzeni i tego, jak jego rodzina zbudowała biznes w Argentynie po ucieczce z Irlandii.
Irlandzki napis „Thocfadh an réabhlóideach a mharú ach ní an réabhlóid a scríosadh” oznacza „Rewolucjonista może umrzeć, ale rewolucja żyje dalej”.
Innocenty (2023), namalowany przez Johnny'ego McKerra
Mural przedstawia portrety wszystkich ofiar masakry w Bogside, ale ukazuje Geralda Donagheya (17 l.) jako jedynego, który nie został całkowicie uniewinniony w raporcie z 2010 r., ponieważ tylko on był w posiadaniu bomb z gwoździami.
Mural odsłonięto w dniu 13. rocznicy publikacji raportu w sprawie zabójstw.
Bloody Sunday Mural (1997), namalowany przez Bogside Artists (bracia Tom i William Kelly oraz Kevin Hasson).
Mural przedstawia miejscowego księdza katolickiego (późniejszego biskupa Daly'ego) prowadzącego grupę mężczyzn, którzy nieśli ciało Jacka (Jackiego) Duddy'ego z miejsca strzelaniny. W tle maszerujący niosący sztandar praw obywatelskich. Na pierwszym planie widoczny jest także sztandar, jednak zakrwawiony po tym, jak zakryto nim ciało jednej z zamordowanych osób.
Bombowiec benzynowy (1994), namalowany przez artystów Bogside (bracia Tom i William Kelly oraz Kevin Hasson).
Mural przedstawia scenę z bitwy na Bogside, gdzie młody chłopak ubrany w gaz trzyma bombę benzynową.
Bernadeta / Bitwa na bagnach
Mural przedstawia Bernadette McAliskey, działaczkę socjalno-republikańską, przemawiającą do tłumu. Została skazana na karę więzienia za inicjowanie i udział w zamieszkach.
Bernadette została później wybrana do parlamentu w wieku 21 lat.
Bitwa na Bagnie
W 1961 roku około 2/3 mieszkańców Derry stanowili katolicy, a 1/3 protestanci. Większość katolików opowiadała się za zjednoczeniem z Irlandią, podczas gdy większość protestantów była lojalna wobec Wielkiej Brytanii. W wyniku gerrymanderingu Derry i reszta Irlandii Północnej była rządzona przez Partię Unionistów Ulsteru, która była lojalna wobec Wielkiej Brytanii od 1925 roku. Katolicy byli uciskani nie tylko politycznie, ale także ekonomicznie.
Napięcia w Derry narastały przez lata, a zwłaszcza od 1968 r., zanim osiągnęły szczyt i doprowadziły do Bitwa na Bagnie od 12 do 14 sierpnia 1969 r.
Bogside to dzielnica na obrzeżach i pod murami miasta Derry, gdzie mieszkają głównie katolicy.
Stało się tak, że 12 sierpnia protestanccy lojaliści Apprentice Boys zorganizowali swoją coroczną paradę, aby upamiętnić pomoc związaną z oblężeniem Derry, które świętowali jako zwycięstwo protestantów i wykorzystali to jako wyrachowaną zniewagę wobec katolików w Derry.
Podczas parady rzucali grosze ze szczytu murów na katolickich mieszkańców Bogside, którzy używali proc do odpalania kulek. Kiedy parada minęła teren Bogside, katolicy obrzucili kamieniami i gwoździami, co doprowadziło do ostrej konfrontacji.
Sytuacja pogorszyła się, gdy Królewska Policja Ulsteru (RUC) selektywnie odepchnęła katolickich protestujących, a lojaliści zaatakowali domy katolickie – później tego samego dnia przeciwko mieszkańcom Bogside użyto gazu łzawiącego.
Tysiące mieszkańców Bogside broniło Bogside gradem kamieni i bomb benzynowych, budowało barykady i ustawiało punkty pierwszej pomocy.
14 sierpnia przeciwko Bogside użyto broni palnej, a o godzinie 17:00 na prośbę irlandzkiego rządu w sprawę zaangażowało się wojsko brytyjskie. Wojska brytyjskie próbowały przywrócić porządek i nie wkroczyły do Bogside, które stało się obszarem zakazanym zwanym Free Derry.
Początkowo żołnierze brytyjscy zostali powitani przez mieszkańców Bogside jako siła neutralna, ale nie trwało to długo, gdyż Kłopoty się pogorszyły.
W ciągu trzech dni zamieszek na Bogside ponad 1000 osób zostało rannych, ale nikt nie zginął.
Zamieszki szybko jednak rozprzestrzeniły się na Belfast i stały się śmiertelne – zginęło 10 osób, 745 (niektórzy twierdzą, że ponad 1000) zostało rannych, z czego 154 odniosło rany postrzałowe.
Kłopoty znacznie się pogorszyły i trwały do lat 90-tych.
Krwawa niedziela / Masakra na bagnach
Kolejnym ważnym wydarzeniem, które miało miejsce w Bogside było Krwawa niedziela, zwany także Masakra na Bogside.
30 stycznia 1972 r. wzdłuż William Street rozpoczął się marsz około 10 000–15 000 demonstrantów zorganizowany przez Stowarzyszenie Praw Obywatelskich Irlandii Północnej (NICRA). Władze wcześniej zezwoliły na marsz w obrębie Bogside, ale nie pozwoliły mu dojechać Plac Gildii zgodnie z planem.
Armia brytyjska ustawiła bariery, aby uniemożliwić demonstrantom dotarcie do Guildhall Square. W odpowiedzi organizatorzy przekierowali demonstrację wzdłuż Rossville Street, chcąc zamiast tego zorganizować wiec w Free Derry Corner.
Część demonstrantów zaczęła rzucać kamieniami w żołnierzy za barierkami. Żołnierze do obrony użyli gazu łzawiącego i armatek wodnych oraz strzelali gumowymi kulami w stronę brutalnych demonstrantów. Choć brzmi to źle, takie starcia były w tamtych czasach na porządku dziennym, a obserwatorzy twierdzili, że nie były one bardziej gwałtowne niż zwykle.
W pewnym momencie demonstranci zobaczyli spadochroniarzy obserwujących ich z opuszczonego trzypiętrowego budynku z widokiem na William Street. Ci spadochroniarze byli jednostką, która wcześniej brała udział w niezwykle brutalnych atakach na demonstrantów.
Demonstranci zaczęli rzucać kamieniami w okna, a spadochroniarze otworzyli ogień, trafiając dwóch nieuzbrojonych cywilów, z których jeden nawet nie brał udziału w demonstracji.
Następnie spadochroniarze otrzymali rozkaz aresztowania uczestników brutalnych zamieszek, ale nie wchodzenia na Bogside Rossville Street). Lokalny dowódca naziemny, podpułkownik Wilford, nie posłuchał jego rozkazów i wysłał swoich spadochroniarzy w pojazdach opancerzonych i pieszo, aby ścigali ludzi wzdłuż Rossville Street do Bogside, pokonując zakręty i strzelając do nich. Nie wydano żadnych ostrzeżeń, zanim żołnierze otworzyli ogień. W sumie spadochroniarze zastrzelili 26 osób – 13 zmarło tego samego dnia, a jeden zmarł w wyniku odniesionych obrażeń cztery miesiące później.
Kilka miesięcy później spadochroniarze podpułkownika Wilforda użyli nadmiernej przemocy i kontynuowali swój szał zabijania w Belfaście.
W rezultacie podpułkownik Wilford został uhonorowany nominacją na oficera Orderu Imperium Brytyjskiego (OBE), a komisja utworzona w celu zbadania Krwawej Niedzieli wybieliła działania jego i jego spadochroniarzy, wymyślając twierdzenia, że demonstranci byli uzbrojeni.
Trwało to do 1998 r., kiedy premier Blair zgodził się na przeprowadzenie publicznego śledztwa w sprawie Krwawej Niedzieli. Było to największe śledztwo w historii brytyjskiego prawa, trwało 12 lat, kosztowało około 195 milionów funtów i przesłuchało ponad 900 świadków.
Brytyjski premier Cameron powiedział, składając sprawozdanie z ustaleń w 2010 r.:
- Panie Marszałku, jestem głęboko patriotą. Nigdy nie chcę wierzyć w nic złego w naszym kraju. Nigdy nie chcę kwestionować zachowania naszych żołnierzy i naszej armii, którą uważam za najlepszą na świecie. Widziałem na własne oczy bardzo trudne i niebezpieczne okoliczności, w których prosimy naszych żołnierzy o służbę. Ale wnioski z tego raportu są całkowicie jasne. Nie ma wątpliwości, nie ma nic dwuznacznego, nie ma dwuznaczności. To, co wydarzyło się w Krwawą Niedzielę, było zarówno nieuzasadnione, jak i nieusprawiedliwione. To było złe.
Przyznał, że wszyscy, którzy zginęli, w chwili śmierci byli nieuzbrojeni i że brytyjski żołnierz jako pierwszy oddał strzały do cywilów. Powiedział również, że nie było to zaplanowane z góry, chociaż „nie było sensu łagodzić ani dwuznaczności”, ponieważ „to, co się wydarzyło, nigdy, przenigdy nie powinno się wydarzyć”. Cameron przeprosił w imieniu rządu brytyjskiego, stwierdzając, że „bardzo mu przykro”.
Zachęcamy do zapoznania się z tym tematem w celu szerszego zrozumienia lub do przyłączenia się wycieczka z przewodnikiem w Derry i odwiedzić Muzeum Wolnego Derry.
Bezpłatny Derry Corner
5 stycznia 1969 roku ktoś namalował graffiti „Wchodzisz teraz do Free Derry” na ścianie szczytowej na końcu zespołu kamienic. Odnosiło się to do samozwańczego autonomicznego obszaru nacjonalistycznego w Derry’s Bogside, który istniał w latach 1969–1972.
Zespół kamienic już nie istnieje, zachowała się jednak ściana szczytowa. Obszar, na którym obecnie stoi, nazywa się Free Derry Corner.
Być może widziałeś różne obrazy ściany. Dzieje się tak dlatego, że ściana jest od czasu do czasu świeżo przemalowana nowymi obrazami, ale zawsze widnieje na niej napis „Teraz wchodzisz do Free Derry”.
Pomnik strajku głodowego
Krótko przed dotarciem do Bezpłatny Derry Corner, minąłeś trzy pomniki:
Pomnik Strajku Głodowego upamiętnia strajki głodowe irlandzkich więźniów republikańskich po wycofaniu przez rząd brytyjski statusu kategorii specjalnej (jeńca wojennego, a nie przestępcy) skazanym jeńcom paramilitarnym.
- 1980: Siedmiu więźniów, do których później dołączyli inni, wzięło udział w pierwszym strajku głodowym. Zakończyło się po 53 dniach, kiedy rząd brytyjski zdawał się zgodzić z istotą pięciu żądań więźniów
- 1981: Starcie więźniów z premierem Wielkiej Brytanii Thatcher po tym, jak rząd brytyjski nie zastosował się do ich ustępstw w sprawie pięciu żądań z 1980 r. – strajk zakończył się po tym, jak 10 więźniów zagłodziło się na śmierć
Pomnik Ludowy
Pomnik ten, odsłonięty w 2022 r., jest poświęcony Derry Brigade IRA.
Zawiera listę honorową zawierającą 42 nazwiska. Po lewej stronie nazwiska naturalnie zmarłych działaczy, a po prawej nazwiska zmarłych XX-wiecznych strajkujących głodowych.
Obelisk upamiętniający Krwawą Niedzielę
Obelisk ten upamiętnia ofiary Krwawej Niedzieli / Masakry na Bogside w 1972 roku.
Muzeum Wolnego Derry
Stosunkowo małe Muzeum Free Derry, otwarte w 2007 roku, opowiada historię społeczności Bogside, w której przeważała klasa robotnicza, w okresie Free Derry w latach 1968–1972.
Obejmuje erę praw obywatelskich, bitwę na bagnach, internowanie, krwawą niedzielę i operację Motorman.
W chwili pisania tego tekstu godziny otwarcia to:
Pon. – Sob.: 10:00 – 16:00
Niedziela: 10:00 – 16:00 (czerwiec – październik)
Święta państwowe: 10:00 – 16:00
Zamknięte: Boże Narodzenie i Nowy Rok
Wstęp kosztuje 8 funtów za osobę dorosłą.
Ściany Derry
Dziś Derry jest jedynym miastem w Irlandii i Irlandii Północnej z całkowicie nienaruszonymi murami miejskimi. Mury zostały zbudowane w latach 1613–1619 i mają około jednej mili (1,5 km) obwodu i wysokości 12–35 stóp (3,7–10,7 m).
Przez mury prowadzą cztery oryginalne bramy (Biskupowska, Rzeźnicza, Ferryquay Gate i Shipquay Gate) oraz trzy nowsze bramy (Zamkowa, Magazynowa i Nowa).
Mury miejskie Derry nigdy nie zostały naruszone, mimo że napastnicy kilkakrotnie oblegali miasto, m.in. w 1689 r., kiedy oblężenie Derry trwało 105 dni, co doprowadziło do powstania przez miasto przydomka: Dziewicze Miasto.
Z Muzeum Wolnego Derry możesz albo wejść na wzgórze ścieżką dla pieszych prowadzącą do murów miejskich, albo przejść się ulicą Fahan, która doprowadzi Cię do Brama Rzeźnicza, jedna z czterech oryginalnych bram. Przy bramie możesz wejść na szczyt muru i iść po murze w kierunku północnym.
Ratusz
Gdy mury miejskie skręcą w prawo o 90 stopni, zobaczysz Guildhall. Idź trochę dalej w prawo, a zobaczysz schody schodzące na poziom ulicy. Można tam wyjść z otoczonego murami miasta Brama Shipquay i idź do Guildhall.
Ratusz jest miejscem posiedzeń Rady Miasta Derry i Rady Okręgu Strabane.
Pierwotny ratusz (Market House) został zbudowany w XVII wieku i zniszczony podczas oblężenia Derry w 1689 roku.
Dopiero w 1890 roku zbudowano nowy ratusz – jego wieżę zegarową zaprojektowano na wzór Elizabeth Tower w Londynie.
W 1908 roku katastrofalny pożar zniszczył wszystko oprócz wieży i tylnego bloku, a naprawa trwała do 1912 roku.
W 1972 roku podczas kłopotów budynek został poważnie uszkodzony w wyniku dwóch eksplozji bomb. Naprawy trwały do 1977 roku.
W 1995 roku prezydent USA Bill Clinton wygłosił przemówienie na placu przed Guildhall.
W chwili pisania tego tekstu Guildhall jest otwarty dla publiczności:
Poniedziałek – Piątek: 9:00 – 20:00 (ostatnie wejście o 19:00)
sobota – niedziela: 9:00 – 18:00 (ostatnie wejście o 17:00)
Wstęp jest bezpłatny, można jednak zarezerwować wycieczkę z przewodnikiem w cenie 2 GBP za osobę.
Most Pokoju
Most Pokoju to most dla pieszych i rowerów o długości 235 m nad rzeką Foyle. Został otwarty w 2011 roku i łączy przeważnie związkową dzielnicę Waterside na wschodnim brzegu rzeki z przeważnie nacjonalistyczną dzielnicą Cityside na zachodnim brzegu.
Jak sama nazwa wskazuje, most ma służyć poprawie relacji pomiędzy obiema stronami.
Most ma asymetryczny kształt, który składa się z dwóch identycznych boków wspartych na dwóch pochyłych filarach. Projekt jest symbolicznym wezwaniem obu społeczności do pokojowego zjednoczenia się.
Mural dziewcząt z Derry
The Derry Girls to brytyjski serial komediowy dla nastolatków, który emitowany był od 2018 roku w trzech seriach. Fabuła podążała za Erin Quinn, jej kuzynką Orlą oraz ich przyjaciółmi Clare, Michelle i angielskim kuzynem Michelle, Jamesem, przez ich nastoletnie lata, pod koniec Kłopotów w Derry.
Cała piątka uczęszcza do katolickiego gimnazjum dla dziewcząt i często znajduje się w absurdalnych sytuacjach. Mimo że wątki fabularne są fikcyjne, nawiązują do rzeczywistych wydarzeń z The Troubles.
W pobliżu muralu znajduje się centrum handlowe Foyleside, jeśli chcesz zrobić małe zakupy.
Katedra św. Kolumba
Katedra św. Kolumba jest kościołem katedralnym i stolicą biskupią irlandzkiego kościoła diecezji Derry i Raphoe.
Jest poświęcony św. Kolumbie (Colmcille), patronowi Derry. Columba (521–597 ne) był irlandzkim opatem i ewangelistą-misjonarzem, który założył osadę chrześcijańską w rejonie Derry, a następnie szerzył chrześcijaństwo na terenach dzisiejszej Szkocji.
Budowę kościoła rozpoczęto w 1628 r., a konsekracja miała miejsce w 1633 r.
Wykorzystano kamienie z lokalnych kamieniołomów, a styl budowy nazwano gotykiem plantacyjnym.
Części jego zewnętrznej i wewnętrznej zostały przebudowane na przestrzeni lat, w tym:
- całkowita przebudowa wnętrza z lat 1861-1862
- dobudowa prezbiterium w 1887 r. na fundamentach położonych w 1633 r., odkrytych podczas prac fundamentowych pod nowe prezbiterium, które zakończyły budowę katedry
- budowę kapituły w 1910 r
Katedra jest zazwyczaj otwarta dla zwiedzających od 10:00 do 15:00 od początku kwietnia do końca września i do 16:00 w sierpniu.
Gdzie chcesz teraz iść?
Autor: Rudy w Backpack and Snorkel
Biografia: Właścicielka przewodników turystycznych Backpack and Snorkel. Tworzymy szczegółowe przewodniki, które pomogą Ci zaplanować niezapomniane wakacje na całym świecie.
Inne popularne Fioletowe przewodniki turystyczne może zainteresuje Cię:
Tak Fioletowy przewodnik turystyczny Backpack and Snorkel? Przypnij je na później:
