Backpack and Snorkel Gids voor San Blas-eilanden (Comarca Guna Yala) - San Blas Paarse reisgids

Deze pagina kan affiliate-links bevatten. We kunnen een commissie verdienen als u via deze links boekt of een aankoop doet.

De San Blas-eilanden (Comarca Guna Yala) zijn een zelfbesturende, afgelegen archipel van ca. 365 eilanden met verbazingwekkend turquoise water en witte zandstranden van ongerepte schoonheid. Hoe je deze werkelijk fantastische plek kunt bezoeken, vertellen we je in onze San Blas Purple Travel Guide.

ALGEMENE INFORMATIE OVER DE SAN BLAS-EILANDEN

Vanaf 2011 is de naam van de San Blas-eilanden officieel: Comarca Guna Yala. Het is een “comarca indígena”, een autonome inheemse provincie van het Guna-volk. De hoofdstad is El Porvenir.

Velen weten dit misschien niet, maar eind jaren negentig stichtte het koninkrijk Schotland, in het zogenaamde Darien-plan, een kolonie in de regio Panama City, in de hoop een route over land tussen de Atlantische en de Stille Oceaan te creëren. Klinkt bekend? Ja, dit was ongeveer twee eeuwen eerder naar het Panamakanaal!

Helaas werd de kolonie getroffen door hongersnood en tropische ziekten, en de samenzwering tussen de Oost-Indische Compagnie en het Koninkrijk Engeland leidde tot de dood van de meeste kolonisten en uiteindelijk tot het mislukken van de kolonie. Nadat de Spanjaarden de stad hadden belegerd en de haven hadden geblokkeerd, gaf de nederzetting zich in 1700 over. Van de oorspronkelijke 2.500 Schotse kolonisten waren er nog maar een paar honderd over en werden geëvacueerd. Deze mislukking bleek zeer kostbaar te zijn, aangezien de Schotse Darien Company, die nu volledig verliesgevend was, werd gesteund door ongeveer 20% van al het geld dat in Schotland in omloop was. Dit verlies bracht de Schotse regering failliet en was een van de factoren die leidde tot het verlies van de Schotse soevereiniteit aan Engeland.

De Colombiaanse wet van 1870 creëerde de Tulenega Shire, die omvatte wat nu de Comarca Guna Yala is, en erkende de Guna als eigenaren van onroerend goed. Met de scheiding van Panama van Colombia in 1903 werd de wet genegeerd en werd het grootste deel van de regio toegewezen aan de nieuwe Republiek Panama, terwijl een klein deel bij Colombia bleef.
Nu de Guna-natie verdeeld was, buitenstaanders op zoek gingen naar Guna-landen en de Guna-bevolking werd misbruikt door de koloniale politie, groeide de onvrede onder de Guna. Dit leidde uiteindelijk tot de Guna-revolutie in 1925, waarbij de Guna de onafhankelijke Republiek Tule uitriepen en zich afscheidden van Panama.

Vervolgens werd een vredesverdrag tot stand gebracht waarin de regering van Panama zich ertoe verplichtte de gebruiken van de Guna te beschermen en dat de basis legde voor het Guna-gebied om uiteindelijk een autonome provincie binnen Panama te worden. De definitieve grenzen werden vastgesteld in 1953.

Wanneer je Comarca Guna Yala bezoekt, zul je merken hoe arm de lokale bevolking is. De economie van Guna Yala bestaat voornamelijk uit landbouw, visserij, ambachtelijke productie (vooral "mola's", handgemaakte traditionele Guna-dameskleding) en een deel van het toerisme.

Belangrijk: Als je het Guna Territory bezoekt, moet je toestemming krijgen van de lokale bevolking als je ze wilt fotograferen of filmen. Sommigen zullen weigeren en anderen zullen om geld vragen voordat ze hun geld geven toestemming.

DAGTRIP NAAR COMARCA GUNA YALA (SAN BLAS-EILANDEN)

We gebruikten San Blas Frontera voor een dagtocht naar Comarca Guna Yala, de San Blas-eilanden. De communicatie met Luis was eenvoudig; hij reageerde doorgaans binnen een paar uur op mijn e-mails.

We werden om 5 uur 's ochtends opgehaald bij ons hotel in Panama City door een chauffeur uit de Guna Yala-natie in een grote pick-up. De chauffeur sprak goed Engels en reed door naar een ander hotel om een ​​tweede stel op te halen.
De rit naar Puerto de Carti (kaart) verliep rustig. Tijdens de rit was er een stop van 30 minuten bij een vrij grote supermarkt waar onze chauffeur wachtte op anderen van wie hij iets wilde ophalen. Later, nadat we de snelweg (Highway 1) hadden verlaten, reden we noordwaarts over een weg met veel grote kuilen. Ongeveer halverwege deze weg en kort voor de grens met het grondgebied van Guna Yala stopte het signaal van de mobiele telefoon.

Bij de grens kon iedereen in de vrachtwagen blijven, maar moest zijn paspoort tonen en (alleen) contant $ 20,- toegang betalen. Aan het einde van de weg, in Puerto de Carti, eindigt het trottoir vol kuilen en kom je op een grote onverharde parkeerplaats met enkele houten pieren en veel kleine boten. Op de parkeerplaats betaalden we onze chauffeur $115 (= $135 afgesproken prijs - $20 entree betaalden we aan de grens) contant (alleen) per persoon. Hij stuurde ons naar een boot die onze boot voor vandaag zou zijn.
De twee Guna Yala die de boot bestuurden, spraken geen Engels; alleen Spaans en hun moedertaal.

Tijdens onze reis was het bewolkt, maar de zon kwam meerdere keren door de wolken heen, maar het regende af en toe ook een beetje.
Hoewel de zee redelijk glad was, was de boot erg snel en werden we behoorlijk nat. Het andere stel dat oorspronkelijk achter ons zat, werd doorweekt en vroeg om opnieuw voor ons te gaan zitten. Omdat de boot erg snel was, kwam de voorkant van de boot vaak in de lucht, wat voor veel harde landingen zorgde.

Onze eerste stop was op een eiland waar we later zouden lunchen – sorry, niemand vertelde ons wat de naam van dat eiland was. Het andere koppel werd naar hun hut gebracht die ze voor 1 nacht hadden gehuurd. Vervolgens werden we vergezeld door een groep van 5 andere mensen en bracht de boot ons naar onze 1e bestemming.

Dit was een zandbank midden in de oceaan die ongeveer 60 cm diep onder water lag en omgeven was door zeegras. Behalve 2 zeesterren en een pijlstaartrog was er verder niets te zien of te doen. Een lid van de andere groep liep en snorkelde later door het zeegras en bevestigde dat er geen vissen of andere zeesterren waren. Het bootpersoneel deelde snorkeluitrusting uit aan iedereen die dat wilde, maar het had geen zin omdat er verder niets te zien was.

Na ongeveer 20 minuten gingen we verder naar een ander eiland (opnieuw kregen we geen naam te horen) waar ons werd verteld dat we de volgende 90 minuten moesten ontspannen. Dit eiland was vrij klein en behalve een paar minuten rondlopen op het eiland, zittend in de aanwezige stoelen of hangmatten, was er verder niets te zien en te doen. Ik probeerde het water in te gaan en te snorkelen, maar de zeebodem was rotsachtig en moeilijk begaanbaar als je geen waterschoenen had. Het water was slecht zichtbaar en ik zag geen vissen of koralen.

We hebben nog een wandeling gemaakt en de hutten bekeken die je voor overnachtingen kunt huren. Deze hutten waren strohutten en ik kan alleen maar hopen dat de daken waterdicht waren, want de muren waren beslist niet waterdicht, omdat je er op veel plaatsen doorheen kon kijken. De cabinevloeren waren van zand en de deuren leken geen sloten te hebben. In de hutten stonden 2 bedden met matrassen erop. De matrassen hadden absoluut betere dagen gekend en ik zou er niet op willen slapen. Nergens in de hutten was er elektriciteit te bekennen. Vlakbij was een apart gebouw met gedeelde toiletten en een buitengootsteen. Ik geloof dat het toiletgebouw douchecabines had.

Na iets meer dan 90 minuten gingen we weer aan boord van de boot en werden naar Isla Pelicano (kaart) gebracht, een prachtig eiland maar nog kleiner dan het vorige eiland. Isla Pelicano heeft een prachtig zandstrand met helder turquoise water en goede zwem- en snorkelmogelijkheden. Dit eiland is een stukje paradijs en precies de reden waarom we de tour deden! Helaas duurde de stop maar 30 minuten, wat veel te kort was.

Nadat we aan boord van de boot waren gegaan, werden we rond 14.00 uur teruggebracht naar het eerste eiland om te lunchen. De lunch werd geserveerd in een houten gebouw met prachtig uitzicht op het turquoise water en het witte zandstrand. Het eten arriveerde binnen 2 minuten nadat we gingen zitten. Ik eet geen zeevruchten en had kip besteld toen ik de tour boekte. Blijkbaar werd deze informatie aan niemand doorgegeven en dus kregen mijn vrouw en ik ieder een hele vis met bakbananen en kokosrijst. Nadat ik hen had verteld dat ik geen zeevruchten eet, namen ze mijn gerecht en brachten me binnen 10 minuten een kipgerecht. Het was zwartgeblakerde gebakken kip met bakbananen en kokosrijst en ik vond het lekker. Er waren diverse drankjes te koop. Tijdens de lunch voegde het andere stel dat 's ochtends de rit met ons had gemaakt zich bij ons en vertelde ons over hun hut. Het leek identiek aan de hutten die we eerder hadden gezien.

Na de lunch ontspanden we op het eiland en liepen wat rond, maar namen niet nog een duik. Daarna werden we teruggebracht naar de onverharde parkeerplaats op het vasteland.
Deze keer waren alleen mijn vrouw en ik op de boot. We wachtten op onze chauffeur, maar hij kwam niet opdagen.
Na een tijdje werden we aangesproken door iemand in een nog grotere vrachtwagen dan de vrachtwagen die ons hierheen bracht. Hij zei dat hij ons terug zou brengen naar Panama City. Wij waren uiteraard sceptisch en vertelden hem dat we graag op onze chauffeur wilden wachten. Vervolgens legde hij uit dat onze duiker niet zou komen vanwege een aantal onvoorziene gebeurtenissen en om dit te bewijzen belde hij onze oorspronkelijke chauffeur. De naam van onze oorspronkelijke chauffeur verscheen op het display en ik sprak met hem. Nadat we hadden bevestigd dat onze chauffeur van de ochtend definitief niet zou komen, stapten we op de pick-up waar al verschillende andere mensen binnen zaten.
De nieuwe chauffeur was een agressieve chauffeur, terwijl onze chauffeur 's ochtends een hoffelijke chauffeur was. Wat kan ik zeggen, we zijn veilig teruggekeerd naar het hotel, door het gekke spitsuur van Panama City.

Achteraf gezien weet ik niet zeker of ik deze reis nog een keer zou doen. De belangrijkste reden is dat je absoluut geen controle hebt over waar ze je naartoe brengen. Isla Pelicano was spectaculair en ik zou het op prijs hebben gesteld als we daar wat meer tijd hadden kunnen doorbrengen. Als het weer beter was geweest, hadden we waarschijnlijk meer van de andere eilanden genoten.
Het eten was goed. Ik ben dol op bakbananen en eten met kokossmaak en de zwartgeblakerde kip was lekker.
Na het zien van de hutten weet ik zeker dat ik daar niet zou willen overnachten.

BESTE BESTEMMINGEN IN PANAMA - PANAMA Paarse reisgidsen

Welk deel van Panama wil jij als volgende bezoeken?

Auteur: Rudi bij Backpack and Snorkel

Bio: Eigenaar van Backpack and Snorkel Reisgidsen. We creëren diepgaande gidsen om u te helpen bij het plannen van onvergetelijke vakanties over de hele wereld.

Andere populair Paarse reisgidsen Mogelijk bent u geïnteresseerd in:

Zoals dit Backpack and Snorkel Paarse reisgids? Pin deze voor later: