Ta strona może zawierać linki partnerskie. Możemy otrzymać prowizję, jeśli dokonasz rezerwacji lub zakupu za pośrednictwem tych linków.
Casco Viejo jest wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, w którym zachowały się piękne budynki „Starej Dzielnicy” i jest jedną z największych atrakcji turystycznych w Panamie. Ten fioletowy przewodnik turystyczny po Casco Viejo zapewnia pieszą wycieczkę z przewodnikiem po Casco Viejo w Panamie.
Casco Viejo najlepiej zwiedzać podczas pieszej wycieczki z przewodnikiem. Znalezienie parkingu jest trudne, a pieszą wycieczkę z przewodnikiem można rozpocząć w dowolnym momencie.
Dwa lata po pierwotnym rozliczeniu w Panamie City, Panama Viejo, spłonął i został opuszczony, został przesiedlony do dzisiejszego Casco Viejo (zwanego także Casco Antiguo lub San Felipe).
W Backpack and Snorkel Travel Guides zazwyczaj promujemy piesze wycieczki z przewodnikiem.
Zdajemy sobie jednak sprawę, że nie każdy lubi samotne spacery po obcym mieście. Tak więc, na wypadek, gdybyś wolił skorzystać z przewodnika po brzuchu: NIE MA PROBLEMU! Poniżej znajdziesz bezpłatne wycieczki GuruWalk i płatne Viator.
bezpłatne wycieczki GuruWalk
płatne wycieczki Viatorem
Na tym placu 3 listopada 1903 roku Panama ogłosiła niepodległość od Kolumbii.
Graniczy z placem od zachodu Catedral Metropolitana (Katedra Metropolitalna) lub „Bazylika katedralna Santa María la Antigua” z szarą fasadą z kamienia ciosowego i białymi neoklasycznymi dzwonnicami po obu stronach. Jest stolicą biskupią archidiecezji panamskiej.
Budowę rozpoczęto w 1688 r., a konsekrowano ostatecznie w 1796 r. Wejdź do środka i przyjrzyj się witrażom, reszta wnętrza jest bardzo prosta.
Z placem graniczy od południa Museo del Canal Interoceánico. Ten neoklasycystyczny budynek został pierwotnie zbudowany jako Gran Hotel w 1875 r. Francuzi przekształcili go w Siedzibę Kanału w 1881 r., a później służył jako biura Amerykańskiej Komisji Kanału. W 1997 roku zostało odnowione i ponownie otwarte jako Muzeum Kanału, uważane za jedno z najlepszych muzeów w Panamie. Niewiele eksponatów na pierwszym piętrze ma tłumaczenia na język angielski, ale wszystko na drugim piętrze jest w języku hiszpańskim. Mówi się, że dostępne są wycieczki dwujęzyczne.
Godziny otwarcia: od wtorku do niedzieli od 9:00 do 17:00
Wstęp: dorośli spoza Panamy: 10 USD; studenci i dzieci do lat 5: 5 dolarów
Również na południe od placu i tuż obok, na drugim piętrze Pałac Miejski jest Museo de la Historia de Panamá. Otwarte w 1977 roku muzeum mieści jedną z najobszerniejszych kolekcji historii Panamy na trzech wystawach stałych:
Pokój Historii Kolonialnej: przybycie Hiszpanów i wynikająca z tego mieszanka kulturowa
Wydziałowa Sala Historii: wydarzenia podczas zjednoczenia Panamy i dzisiejszej Kolumbii aż do oddzielenia Panamy od Kolumbii 3 listopada 1903 roku
Pokój Historii Republikanów: wydarzenia od oddzielenia Panamy od Kolumbii do Traktatów Torrijos-Cartera; w sali znajduje się także galeria Prezydentów Republiki Panamy
Hotel Centralny po wschodniej stronie placu został zbudowany w 1874 roku i był jednym z najbardziej luksusowych hoteli w obu Amerykach.
Hotel charakteryzuje się historyczną francuską architekturą i pięknym lobby. Na głównym poziomie znajdują się wspaniałe drewniane kręte schody z pięknym atrium.
Zbudowany w 1673 r. Palacio de Las Garzas stał się w 1885 r. „Białym Domem” Panamy, w którym oficjalnie rezyduje prezydent Panamy. W przeciwieństwie do Białego Domu w Waszyngtonie, niektórzy prezydenci Panamy zdecydowali się zamieszkać gdzie indziej w mieście.
Już w XVII wieku budynek służył jako rezydencja hiszpańskiego gubernatora. Najważniejszy remont miał miejsce w 1922 roku, kiedy to dobudowano dziedziniec, salę „mauretańską” i dwie nowe wieże. W 1934 roku dobudowano windę, aby prezydent USA Franklin D. Roosevelt podczas swojego pobytu mógł dostać się do swoich sypialni.
Salon Amarillo (Pokój Żółty) to prawdopodobnie najważniejsze pomieszczenie w budynku. Odbywa się tu większość oficjalnych wydarzeń.
Salon de los Tamarindos (Pokój Tamaryndowca) to prezydencka jadalnia. Został nazwany na cześć pięknych murali panamskiego malarza Roberto Lewisa, którego inspiracją były drzewa tamaryndowca, które zobaczył podczas swojej wizyty na wyspie Taboga.
Po niszczycielskim pożarze w 1756 roku blok ten przekształcono w Plaza de San Francisco. W 1883 roku plac został przemianowany na Plaza Bolivar na cześć Simona Bolívara, bohatera niepodległości od Hiszpanii.
Na środku placu znajduje się pomnik Simona Bolívara.
Ten plac jest dobrym miejscem, aby usiąść w jednej z wielu restauracji i obserwować ludzi.
Pałac Bolivar (Palacio Bolivar)
Zbudowany na terenie dawnego klasztoru franciszkanów, który spłonął, Pałac Bolivar jest siedzibą Ministerstwa Spraw Zagranicznych Panamy.
Tutaj zatwierdzono pierwszą konstytucję Panamy.
Jeśli przyjedziesz tu w godzinach pracy biura (poniedziałek-piątek: 9:00-15:00), będziesz mógł zobaczyć dziedziniec i podziwiać architekturę budynku oraz kafelki.
Wewnątrz pałac jest całkowicie odrestaurowany Salon Bolivar, gdzie w 1826 roku Simon Bolivar bezskutecznie próbował negocjować zjednoczenie Kolumbii, Meksyku i Ameryki Środkowej.
Godziny otwarcia: wtorek-sobota 9:00-16:00, niedziela 13:00-17:00
Wstęp: 1 USD dla osoby dorosłej spoza Panamy
Iglesia y Convento de San Francisco de Asís (kościół i klasztor św. Franciszka z Asyżu) znajduje się tuż obok Palacio. Choć jest to jeden z oryginalnych budynków w Casco Viejo, został niemal całkowicie zniszczony przez pożary w latach 1737 i 1756. Odbudowano go dopiero po tym, jak został opuszczony w XIX wieku. W 1918 roku został całkowicie przebudowany, a na przestrzeni lat przeszedł kilka dodatkowych renowacji. Ostatnia renowacja miała miejsce w 2016 roku. Zajrzyj do środka i podziwiaj witraże.
Iglesia San Felipe de Neri, który leży na południowy zachód od placu, został zbudowany w latach 1684-1688, co czyni go jednym z pierwszych kościołów w Casco Viejo. Wielokrotnie doznał uszkodzeń spowodowanych pożarami, ale zawsze był odbudowywany. Kościół ten znany jest ze swojej prostoty i, nieco ukrytej z tyłu, dużej szopki. Mówi się, że kiedy kościół był ostatnio odnawiany w 2014 roku, został podarowany przez miejscowego, który zbudował to niesamowite dzieło sztuki.
W 1904 roku nakazano budowę Teatru Narodowego Panamy. Budowę rozpoczęto w 1905 r. na terenie starego klasztoru Concepción (który w 1862 r. przekształcono w koszary wojskowe), a zakończono w 1908 r. Uroczyste otwarcie odbyło się w tym samym roku wraz z prezentacją Aidy Verdiego.
Teatr został zaprojektowany przez włoskiego architekta Genaro Ruggieri.
Wnętrze jest naprawdę wspaniałe, z dużymi żyrandolami, balkonami pomalowanymi na złoto, popiersiami znanych pisarzy i freskami na suficie namalowanymi przez najsłynniejszego panamskiego artystę, Roberto Lewisa.
Teatro Nacional jest gospodarzem najważniejszych wydarzeń kulturalnych, w tym teatru, opery i baletu.
Zbudowany w 1756 roku przez bogatego kupca kapitana Pabla Gongorę, jest to najlepiej zachowany hiszpański dom kolonialny w Casco Viejo. Budynek należy do miasta Panama od 1995 roku i został odnowiony w 1999 roku, zachowując większość oryginalnego budynku i stolarki.
W Casa znajduje się Casa de la Cultura y del Artista Panameño, będące centrum kulturalnym skupiającym lokalnych artystów. Można tu wziąć udział w wystawach sztuki, muzyce jazzowej na żywo (w środę o 20:00) i pokazach mody.
Plaza de Francia (Plac Francuski) i podwyższony chodnik na szczycie las bóvedas (skarbiec, pierwotnie hiszpański loch, a później więzienie, magazyn i biura) to jedne z głównych atrakcji Casco Viejo. Za pomocą posągów i kamiennych tablic upamiętnia historię ok. 22 000 francuskich pracowników budowlanych z Francji, Martyniki i Gwadelupy, którzy zginęli podczas budowy Kanału Panamskiego.
Na podwyższonym chodniku zobaczysz ulicznych sprzedawców sprzedających lokalną sztukę, Clinta Costera, autostradę otaczającą Casco Viejo, a w oddali Most Ameryk i statki czekające na swoją kolej, aby wpłynąć do kanału.
Zbudowany w 1678 roku kościół został zniszczony przez kilka pożarów. Po pożarze w 1781 roku został opuszczony i przetrwał jako ruina. Niezwykły ceglany łuk nośny (Arco Chato), który jest prawie płaski, a zatem prawie nie jest łukiem, jest dziś tym, co przyciąga turystów. Jego sława polega jednak na tym, że kiedy w USA debatowano, czy Panama czy Nikaragua byłaby lepszym miejscem do budowy kanału, łuk przeciwstawiający się grawitacji mógł przechylić szalę na korzyść Panamy, ponieważ uznano to za dowód na bardzo małą aktywność sejsmiczną w Panamie.
Arco Chato ma 35 stóp wysokości i 49 stóp rozpiętości. Niestety upadł w 2003 roku, ale został odbudowany.
Museo de Arte Religioso Colonial (Muzeum Kolonialnej Sztuki Religijnej)
Tuż obok ruin znajduje się małe Muzeum Sztuki Religijnej Kolonialnej. Wszystkie eksponaty i wyjaśnienia są dostępne wyłącznie w języku hiszpańskim. Mieści się w kaplicy, która została zbudowana po pożarze, który zniszczył pierwotną Iglesia de Santo Domingo.
Iglesia de San José ze wspaniałym barokowym złotym ołtarzem (Altar de Oro) jest prawdopodobnie najsłynniejszym kościołem w Casco Viejo. Historia, którą możesz usłyszeć, że ksiądz pomalował ołtarz na czarno, aby ukryć się przed piratem Henrym Morganem, kiedy on i jego gang najechali na Panamę Viejo, nie jest prawdziwa, ponieważ ołtarz datowany jest na XVIII wiek.
Ołtarz został wyrzeźbiony z mahoniu i pokryty złotymi liśćmi.
Plac ten poświęcony jest generałowi Tomásowi Herrerze, któremu udało się uzyskać niepodległość od Kolumbii.
Pierwotnie była to dzielnica mieszkaniowa, która została opuszczona po pożarze w 1781 r. Następnie była wykorzystywana do uroczystości i walk byków, aż do zakazania walk byków w 1928 r. Później miejsce to zmieniło nazwę na Plaza Herrera.
Zbudowany w 1680 roku, fasada kościoła została przeniesiona kamień po kamieniu z jego fasady oryginalna witryna W Panama Viejo do swojej obecnej lokalizacji w Casco Viejo.
W kościele znajduje się także muzeum z historycznymi dokumentami religijnymi. Do dokumentów tych zaliczają się akty urodzenia, metryki chrztów, ślubów i zgonów osobistości historycznych oraz zwykłych cywilów. Wśród dokumentów znajduje się akt chrztu generała Tomása Herrery, akt małżeństwa Manuela Amadora Guerrero i jego żony Maríi Ossa de Amador oraz akt małżeństwa poety Ricardo Miró i jego żony Isabel Grimaldo.
Jeżeli nadal masz ochotę dojść pieszo do dużych dzielnic miasta, proszę udać się dalej do Plaza Santa Ana. W przeciwnym razie możesz wrócić do Plac Niepodległości.
Plac ten znajduje się na najwyższym wzniesieniu Casco Viejo. W zeszłym stuleciu, kiedy Santa Ana było centrum Panamy, Plaza Santa Ana była wykorzystywana jako rynek, miejsce imprez, miejsce walk byków, a także była sceną wieców politycznych, zamieszek i popularnych jarmarków. Wszystko się teraz zmieniło i w tym parku znajdziesz wielu emerytów.
Pierwotnie pusty plac został utworzony jako park z ławkami i drzewami w 1892 roku. W latach 1920-1922 zbudowano altanę, na której znajdowały się hotele, kina, sklepy i kawiarnie.
W pobliżu jest Kawiarnia Coca Cola, która słynie głównie ze śniadań i przyciąga wielu mieszkańców i część turystów.
Iglesia de Santa Ana (kościół św. Anny)
Kościół ten poświęcony jest czci Świętej Anny, matki Maryi Dziewicy. Poświęcono go w 1764 r., a po pożarze odbudowano w 1854 r. Późniejsze remonty nadały mu obecny wygląd.
W 1980 roku Iglesia de Santa Ana została uznana za narodowy zabytek historyczny.
Teraz możesz wrócić do 1. Plac Niepodległości na zakończenie pieszej wycieczki z przewodnikiem.
Którą część Panamy chcesz odwiedzić jako następną?
Autor: Rudy w Backpack and Snorkel
Biografia: Właścicielka przewodników turystycznych Backpack and Snorkel. Tworzymy szczegółowe przewodniki, które pomogą Ci zaplanować niezapomniane wakacje na całym świecie.
Inne popularne Fioletowe przewodniki turystyczne może zainteresuje Cię: