Wycieczka piesza z przewodnikiem po dzielnicy historycznej (Centro Histórico) w Cuauhtémoc w Meksyku - Fioletowy przewodnik turystyczny po Meksyku

Ta strona może zawierać linki partnerskie. Możemy otrzymać prowizję, jeśli dokonasz rezerwacji lub zakupu za pośrednictwem tych linków.

Historyczne centrum jest najważniejszą atrakcją turystyczną Meksyku. Zapewniamy szczegółowy plan podróży z najlepszymi rzeczami do zobaczenia i pokazujemy mnóstwo zdjęć, abyś wiedział, czego możesz się spodziewać.

Cuauhtémoc to historyczne i kulturalne centrum Meksyku. Został nazwany na cześć ostatniego cesarza Azteków i władcy Tenochtitlan w latach 1520-1521.
Ma szóstą co do wielkości populację ze wszystkich dzielnic Meksyku, ale wytwarza prawie jedną trzecią PKB miasta. Historyczna dzielnica Meksyku jest częścią Cuauhtémoc.

Jak wymówić Cuauhtemoc

Cuauhtémoc wymawia się: coo-au-tée-mock.
ée w tée wymawia się jak w słowie narzeczona, a akcent jest położony na tée.

W Backpack and Snorkel Travel Guides zazwyczaj promujemy piesze wycieczki z przewodnikiem.
Zdajemy sobie jednak sprawę, że nie każdy lubi samotne spacery po obcym mieście. Tak więc, na wypadek, gdybyś wolił skorzystać z przewodnika po brzuchu: NIE MA PROBLEMU! Poniżej znajdziesz bezpłatne wycieczki GuruWalk i płatne Viator.

Zocalo

Zacznij od Zócalo, który oficjalnie nosi nazwę Plaza de la Constitución i jest jednym z największych placów na świecie.
Obecnie Zocalo graniczy z Catedral Metropolitana de la Ciudad de México (Katedra Metropolitalna Meksyku) na północy, Palacio Nacional (Pałac Narodowy) na wschodzie, Stary Portal de Mercaderes na zachodzie, budynki administracyjne miasta Meksyk na południu i Templo Major na północnym wschodzie. W czasach Azteków na wschodzie znajdował się Pałac Montezumy II, na zachodzie pałac Axayacatl, a na północy i północnym wschodzie – święta dzielnica, która według wierzeń Azteków stanowiła centrum miasta i wszechświata.
Po tym, jak Cortés podbił i zrównał z ziemią miasto Tenochtitlan, zbudował kościół na północy (obecnie Katedra Metropolitalna w Meksyku), pałac dla siebie na wschodzie (obecnie Pałac Narodowy), Portales de Mercaderes (Portale Kupców) na zachodzie i na południu zbudował Dom Ayuntamiento, który był budynkiem rządowym (obecnie budynki administracyjne Meksyku).
W całej swojej historii Zócalo było wykorzystywane jako targowisko, miejsce demonstracji politycznych, parad i wydarzeń o charakterze niepolitycznym, takich jak koncerty.

Turystów najbardziej może zainteresować piękna architektura okolicznych budynków, liczne restauracje i sklepy oraz znak CDMX na południowym krańcu placu.

Gran Hotel Ciudad w Meksyku

Gran Hotelu nie widać z Zocalo – hotel, który widać z Zocalo to Majestic Hotel. Wejście do Gran Hotelu znajduje się od strony ulicy: 16 września.
Podczas gdy budynki zwrócone w stronę Zocalo musiały mieć neokolonialne fasady, architekci pierwotnego Mercantile Center (domu towarowego), który obecnie nazywa się Gran Hotel, mogli swobodnie zastosować styl neoklasyczny, który w 1899 roku, kiedy został zbudowany, był postrzegany jako bardziej nowoczesny.
Bogaty styl secesyjny wnętrz hotelu Gran nie zmienił się zbytnio od 1899 roku, kiedy był to dom towarowy. I tak, windy i witrażowy sufit zaprojektowany przez francuskiego stolarza i artystę zajmującego się szkłem Jacques'a Grübera są oryginałami.
W 1968 roku budynek przekształcono w hotel, aby pomieścić gości biorących udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968.
Hotel był wykorzystywany w wielu filmach, w tym w filmach o Jamesie Bondzie Licencja na zabijanie (1989) i Widmo (2015).

Wejdź po schodach do hotelowego lobby i podziwiaj wspaniały witrażowy sufit, windy, detale architektoniczne ścian i piękny żyrandol nad schodami.

Palacio Nacional

Palacio Nacional jest siedzibą władz federalnych Meksyku, a od 2018 r. oficjalną rezydencją Prezydenta Meksyku. Z tego też powodu pałac obecnie nie jest udostępniony turystom.
Podczas budowy pałacu ponownie wykorzystano wiele materiałów budowlanych z ruin pałacu Montezumy II, który stał w tym samym miejscu.

Pałac naprzeciwko Zocalo ma trzy wejścia. Godny uwagi jest balkon nad centralnym wejściem. Tutaj prezydent Meksyku dzwoni dzwonkiem wiszącym nad balkonem w ramach akcji Grito de Dolores uroczystość tuż przed godziną 23:00 15 września. Grito Dolores, czyli Krzyk Dolores, miała miejsce, gdy katolicki ksiądz Miguel Hidalgo y Costilla zadzwonił w kościelny dzwonek jako wezwanie do broni, które zapoczątkowało meksykańską wojnę o niepodległość.

Katedra Metropolitalna w Meksyku

Oryginalny hiszpański kościół, który został zbudowany na terenie, na którym stoi dzisiaj katedra, został zbudowany na ruinach prawdopodobnie głównej świątyni azteckiej poświęconej bogu Quetzalcoatlowi i kilku innych budynków w pobliżu Templo Mayor.
Wkrótce uznano, że jest ona niewystarczająca dla rosnącego znaczenia miasta, jednak w 1534 roku została podniesiona do rangi katedry.

Inspirowana gotyckimi katedrami w Hiszpanii Katedra Metropolitalna w Meksyku została zbudowana w latach 1573–1813. Pierwszy kamień położono jednak w 1571 r., ale budowę rozpoczęto w 1573 r. Ponieważ teren był błotnisty i niestabilny, należało podjąć specjalne środki ostrożności i wzniesienie pierwszych murów zajęło aż do 1581 r.
W ciągu długiego czasu budowy, wynoszącego 240 lat, preferencje architektoniczne uległy zmianie i doprowadziły do ​​włączenia stylu barokowego, neoklasycystycznego i innych.
Konsekracja niedokończonego kościoła miała miejsce w 1656 r., a drugie poświęcenie miało miejsce w 1667 r., po zamknięciu ostatniego sklepienia.

Katedra Metropolitalna w Meksyku to skrócona forma Katedry Metropolitalnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny do Nieba (Catedral Metropolitana de la Asunción de la Bienaventurada Virgen María a los cielos). Jest to kościół katedralny archidiecezji rzymskokatolickiej Meksyku i ze względu na znaczenie kościoła katolickiego w Meksyku i Nowej Hiszpanii często był miejscem wydarzeń o znaczeniu historycznym, takich jak różne koronacje i pochówki cesarzy i bohaterów niepodległościowych.

Katedra jest zwrócona na południe w kierunku Zocalo i ma 420 stóp (128 m) długości i 194 stóp (59 m) szerokości. Posiada dwie dzwonnice o wysokości 67 m, w których znajduje się 25 dzwonów.
Z 16 kaplic znajdujących się w katedrze 14 jest otwartych dla zwiedzających. Każda kaplica była sponsorowana przez bractwo i jest poświęcona jednemu lub większej liczbie świętych.
Istnieje pięć naw, 51 sklepień, 74 łuki i 40 kolumn.

Burmistrz Templo

Burmistrz Templo był przez Azteków nazywany Huēyi Teōcalli i dla nich Huēyi Teōcalli był centrum miasta Tenochtitlan, które jest obecnie miastem Meksyk, i centrum ich wszechświata.
Templo Mayor był poświęcony dwóm bogom:

Huitzilopochtli: bóg wojny, słońca, ofiar z ludzi i patron miasta Tenochtitlan

Tlaloc: bóg deszczu, wody, płodności i rolnictwa

Obydwa bóstwa miały oddzielne kapliczki na szczycie wielkiej piramidy, a do każdej świątyni prowadziły osobne schody. Większą z nich była świątynia Huitzilopochtli.
Centralna iglica była poświęcona bogu wiatru Quetzalcoatlowi.
Szacuje się, że wielka piramida miała u podstawy następujące wymiary: 328 x 262 stóp (100 x 80 m) i mierzona 200 stóp (60 m) od placu do szczytu świątyni Huitzilopochtli.

Kiedy Cortes podbił i zniszczył Tenochtitlan w 1521 roku, użył materiałów budowlanych od Templo Mayor do odbudowy Meksyku w stylu hiszpańskim.
Chociaż znaczna część Templo Mayor została zniszczona, część porosła roślinnością i ostatecznie została zapomniana. Z czasem ludzie zaczęli osiedlać się na tych terenach i budować domy, nie wiedząc, że pod nimi znajduje się jedno z najświętszych miejsc Azteków.
Pod koniec XIX i na początku do połowy XX wieku podczas wykopalisk odkryto części budynków i artefaktów, ale dopiero w 1978 roku rozebrano budynki na tym terenie i rozpoczęto poważne prace wykopaliskowe i konserwatorskie.
Odkopane budynki z pewnymi ograniczonymi wyjaśnieniami można oglądać bezpłatnie z podwyższonego chodnika.
Znalezione artefakty można zobaczyć jedynie w Muzeum Templo Mayor.

Templo Mayor, wielka piramida, została zbudowana w siedmiu fazach. W każdej fazie budowano i powiększano świątynię z poprzedniej fazy.

Pierwsza Świątynia: Budowę pierwszej świątyni rozpoczęto około 1325 roku. Jest ona zanurzona w wodach gruntowych i dlatego nie można jej wydobywać. Starożytne źródła podają, że pierwszą piramidę zbudowano z ziemi i drewna, i wątpliwe jest, czy cokolwiek z tego przetrwało do dziś. Pierwsza świątynia jest jedyną fazą nieodkopaną.

Druga Świątynia: Druga świątynia została zbudowana w latach 1375-1427, za panowania królów Acamapichtli, Huitzilihuitl i Chimalpopoca. Do tej pory odkopano tylko górną część tej świątyni z dwiema kamiennymi kapliczkami pokrytymi sztukaterią.

Trzecia Świątynia: Trzecia świątynia została zbudowana w latach 1427-1440 za panowania króla Itzcoatla. Zawierała klatkę schodową z ośmioma kamiennymi chorążymi (boskimi wojownikami), którzy strzegli dostępu do górnych kapliczek piramidy.

Czwarta Świątynia: Świątynia ta została zbudowana w latach 1440-1481 za panowania królów Montezumy I i Axayacatla. Jej górną platformę zdobiły węże i paleniska w kształcie małp lub Tlaloców.

Piąta Świątynia: Piąta świątynia została zbudowana w latach 1481-1486 za panowania króla Tizoca.

Szósta Świątynia: Szósta świątynia została zbudowana w latach 1486-1502 za panowania króla Ahuizotla. Za jego panowania Święta Dzielnica została otoczona murem ozdobionym głowami węży, zbudowano trzy kapliczki i Dom Orłów Wojowników.

Siódma Świątynia: Siódma świątynia została prawie całkowicie zniszczona przez Hiszpanów i prawie wszystko, co wiemy o tej świątyni, pochodzi z przekazów historycznych. Zachował się jedynie jeden peron od północy i fragment bruku na dziedzińcu od strony południowej.
Siódma świątynia była największym i najważniejszym ośrodkiem ceremonialnym Azteków. Miał wymiary u podstawy: 100 x 80 m i 60 m wysokości od placu do szczytu świątyni boga Huitzilopochtli.
Patrząc z głównego placu przed wielką piramidą, lewa świątynia była poświęcona bogu wody Tlalocowi, a prawa świątynia była poświęcona bogu słońca i wojny, Huitzilopochtli.
Z przodu znajdowały się dwie oddzielne schody prowadzące na wielką platformę, na której stały obie świątynie. Każda świątynia miała duże paleniska, w których nieustannie płonął święty ogień. Cała piramida została pokryta sztukaterią i pokryta kolorową farbą.
Cortes relacjonował, że był pod wrażeniem liczby i wspaniałości świątyń, które zobaczył w Tenochtitlan. Niestety, to tylko podsyciło jego fanatyczne pragnienie zniszczenia wszystkich niechrześcijańskich symboli religijnych.

Muzeum Templo Mayor

Muzeum zostało zbudowane w 1987 roku, aby pomieścić artefakty znalezione podczas wykopalisk w Templo Mayor. Posiada 8 sal wystawowych, a każda sala poświęcona jest bóstwu lub tematowi, np. rolnictwu.

Jeśli planujecie odwiedzić muzeum, należy pamiętać, że na teren muzeum nie można wnosić żadnych płynów oraz nie ma szafek, w których można by je przechowywać. Będziesz musiał albo wyrzucić wszystkie swoje napoje, albo zostawić je w pobliżu kosza na śmieci przed muzeum, mając nadzieję, że nadal tam będą, kiedy wrócisz.

Jeśli jest to dla Ciebie nie do zaakceptowania, nie rozpaczaj. Wiele podobnych artefaktów można zobaczyć m.in Museo Nacional de Antropologia.

Osiem sal wystawowych to:

Pokój 1: Ta sala poświęcona jest artefaktom znalezionym w Templo Mayor, związanym z Coatlicue (matką boga Huitzlipochtli) i Coyolxauhqui (siostrą Huitzlipochtli).

Pokój 2: W tej sali prezentowane są artefakty związane z koncepcjami rytuału i ofiary w Tenochtitlan. Można tu zobaczyć ofiary pogrzebowe, noże, instrumenty muzyczne, czaszki i urny.

Pokój 3: W tej sali znajdziesz artefakty związane z gospodarką imperium Azteków.

Pokój 4: Ta sala poświęcona jest artefaktom związanym z bogiem Huitzilopochtli.

Pokój 5: Ta sala jest poświęcona bogu Tlalocowi.

Pokój 6: Ta sala poświęcona jest florze i faunie Mezoameryki oraz ich boskiemu znaczeniu dla Azteków.

Pokój 7: W tej sali poznasz technologię rolniczą Azteków.

Pokój 8: Ta sala poświęcona jest historii i badaniom archeologicznym Templo Mayor.

Museo Nacional de Arte

Museo Nacional de Arte, często nazywane po prostu MUNAL, zostało założone w 1982 roku. Mieści się w starym Pałacu Komunikacji, który został zbudowany na początku XX wieku, aby pomieścić Sekretariat Komunikacji i Robót Publicznych.
Stała kolekcja MUNAL składa się z ponad 3000 dzieł sztuki meksykańskiej z okresu kolonialnego (1550–1821), pierwszego wieku po uzyskaniu przez Meksyk niepodległości (1821–1920) i okresu po rewolucji meksykańskiej (1920–1950).

Oprócz dzieł sztuki odwiedzający mogą podziwiać piękną architekturę pałacu, która została zaprojektowana głównie w stylu klasycznym i gotyckim, ale można znaleźć także inne style architektoniczne.

Wstęp kosztuje 80 pesos od osoby, płatność akceptowana jest wyłącznie gotówką. Jeśli chcesz robić zdjęcia (fotografowanie z lampą błyskową jest zabronione), musisz zapłacić dodatkowo 5 peso i otrzymasz zwinięty papierowy bilet, który będziesz musiał nosić jako pierścionek, aby zasygnalizować strażnikom, że zapłaciłeś.
Zezwolenia na wideo kosztują 30 pesos. Statywy i oświetlenie nie są dozwolone.

Poczta Palacio

Palacio Postal jest również znany jako Palacio de Correos de México, główny urząd pocztowy. Mieści się w pięknym budynku, który został zbudowany w 1907 roku i został okrzyknięty najnowocześniejszym urzędem pocztowym w tamtych czasach.
Nieudana renowacja przeprowadzona w latach pięćdziesiątych XX wieku znacznie osłabiła budynek, a trzęsienie ziemi o sile 8 w skali Richtera w 1985 r. spowodowało poważne zniszczenia. Około 5 lat później rozpoczęto budowę, przywracając budynkowi jego pierwotną konstrukcję i wygląd. Rezultat jest fenomenalny.

W północnej części budynku, do której można dotrzeć od strony Calle de Tacuba, mieści się Museo Postal, które zdecydowanie jest warte 10-15 minut potrzebnych na przeglądanie eksponatów. Obecnie nie można dostać się na drugie piętro.
Warto zwrócić uwagę na detale architektoniczne.

Do głównego urzędu pocztowego można dotrzeć głównym wejściem na skrzyżowaniu Eje Central Lazaro Cardenas i Calle de Tacuba.
Jeśli chcesz wysłać pocztówkę lub list do znajomych lub bliskich, jest to prawdopodobnie najlepsze miejsce, aby to zrobić. Pocztówki można nabyć u sprzedawców znajdujących się przed urzędem pocztowym lub w jego pobliżu Casa de los Azulejos (Dom z płytek).

Palacio de Bellas Artes

Pałac Sztuk Pięknych w Meksyku jest czasami nazywany Katedrą Sztuki Meksyku, ponieważ gościł wiele najważniejszych koncertów, wydarzeń tanecznych, literackich, operowych i teatralnych, a także wystawy malarstwa, fotografii i rzeźb. W 1987 roku został uznany za zabytek sztuki przez UNESCO.

Palacio de Belles Artes został zbudowany w latach 1904 - 1934 z wieloma opóźnieniami i przerwami w budowie.

Sam budynek robi wrażenie w stylu Art Nouveau (zewnętrze) i Art Deco (wnętrze). Główne elewacje zewnętrzne i wewnętrzne wykonane są z białego włoskiego marmuru z Carrary. Cztery rzeźby Pegaza znajdujące się na placu przed budynkiem zostały tu przeniesione z Zocalo, gdzie pierwotnie stały.

Dziś muzeum prezentuje murale, obrazy i rzeźby na trzech piętrach. Jest godne uwagi ze względu na (często brutalne) murale autorstwa Diego Rivery i innych znanych meksykańskich artystów. W porównaniu do innych muzeów ilość wystawianej sztuki jest znacznie niższa.

Wstęp kosztuje 80 peso od osoby, akceptowana jest tylko gotówka. Torby należy sprawdzić bezpłatnie w szafie.

Torre Latinoamericana

Zbudowany w latach 1949-1956, Torre Latinoamericana był najwyższym ukończonym budynkiem w Meksyku do 1982 roku i był to pierwszy duży drapacz chmur na świecie, który został pomyślnie zbudowany w strefie wysoce aktywnej sejsmicznie. Bez uszkodzeń przetrwał niszczycielskie trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,9 w 1957 r. i trzęsienie ziemi o magnitudzie 8,1 w 1985 r.

Dom z płytek (Casa de los Azulejos)

Zbudowany w XVI wieku z dwóch istniejących rezydencji oddzielonych aleją, został połączony przez hrabiów z Doliny Orizaba, dzięki czemu zyskał przydomek Palacio de los Condes del Valle de Orizaba.
Jedna z potomków, Doña Graciana Suárez de Peredo, piąta hrabina Doliny Orizaba, zamówiła w 1737 roku wyłożenie fasady ręcznie robionymi płytkami z Puebla.
Hrabiowie z Doliny Orizaba sprzedali posiadłość w 1871 roku, która kilkakrotnie zmieniała właścicieli.
W 1917 roku budynek przejęli bracia Sanborn, którzy go wyremontowali i przekształcili w restaurację. Dziś restauracja ta jest flagową restauracją sieci Sanborns.
W 1931 roku Casa de los Azulejos została uznana za pomnik narodowy.

Nawet jeśli nie masz ochoty tu jeść, wejdź do środka i przyjrzyj się pięknie udekorowanej i pomalowanej jadalni, a może znajdziesz jakieś praliny lub inne słodycze, które lubisz.

Centrum Alamedy

Zbudowany w 1592 roku na miejscu azteckiego targowiska, Alameda Central jest najstarszym parkiem publicznym w obu Amerykach. Jest to symbol tradycyjnego meksykańskiego parku, który zainspirował wiele innych miast w Meksyku do nazwania swoich parków również Alameda.
Zachodnie części parku dobudowano w latach 1770 i 1791, a dzisiejszy układ pochodzi z przełomu XIX i XX wieku.
Po uzyskaniu przez Meksyk niepodległości w 1821 roku prezydent Santa Anna nakazał napełnienie fontann w parku alkoholem.

Alameda Central słynie z fontann i posągów:

Pomnik Beethovena

Sala posiedzeń plenarnych Benito Juáreza (najwspanialszy pomnik, zbudowany w 1910 r.)

Désespoire

Fontanna Merkurego

Fontanna Neptuna

Fontanna Wenus

Fontanna Dziewicy (fontanna centralna)

Gladiador Frigio

Rzymski Gladiador

La Primavera

Las Danaides

Malgré Tout

Pomnik Aleksandra von Humboldta

Murale i pomniki przy Paseo de la Reforma

Twoim ostatnim przystankiem dzisiaj jest Paseo de la Reforma, czyli meksykańska wersja Pól Elizejskich w Paryżu lub Ringstraße w Wiedniu.

Jeśli porozmawiasz z miejscowymi, przekonasz się, że często skracają się Paseo de la Reforma Do Reforma.

Paseo de la Reforma to bulwar o długości 14,7 km, który łączy Pałac Narodowy z zamkiem Chapultepec. rezydencja cesarska. Został zbudowany podczas krótkotrwałego Drugiego Cesarstwa Meksykańskiego w latach 1864–1867 i wielokrotnie ulepszany w kolejnych latach, zwłaszcza dodając drzewa, mosty i pomniki, które nie były częścią pierwotnej budowli.

Ostatnią poważną modernizacją był projekt rewitalizacji przeprowadzony w 2003 r., w ramach którego Paseo de la Reforma przekształcono w jedną z głównych atrakcji Meksyku, co spowodowało gwałtowny wzrost cen gruntów, czyniąc go najdroższym obszarem w mieście Meksyk.
Przejdź się Paseo de la Reforma i podziwiaj pomniki, murale i posągi, które stoją sto stóp wzdłuż ulicy.

Oto kilka godnych uwagi zabytków w okolicy, w której się obecnie znajdujesz:

Torre Caballito i pobliski znak Meksyku






Hotel Fontán Reforma ze swoimi malowidłami ściennymi



Iglesia de San Hipólito i San Casiano



Liczne posągi wzdłuż ulicy

Na Paseo de la Reforma znajdziesz wiele drogich i niedrogich restauracji, a jeśli po południu przechadzasz się po bocznych uliczkach, znajdziesz wielu ulicznych sprzedawców serwujących pyszne i często bardzo niedrogie jedzenie. Fajnie jest je oglądać w ciągu dnia, ale naprawdę ożywają wieczorem jako nocne targi żywności. Zamiast szukać restauracji, zazwyczaj jemy kolację w jednym lub dwóch ulicznych stoiskach z jedzeniem.

Paseo de la Reforma stała się ulubionym miejscem Meksykanów do organizowania uroczystości i demonstracji.
W jeden weekend byliśmy świadkami trzech parad tuż przed naszym domem Airbnb przy Paseo de la Reforma. Dwa były krótkie, ale jeden trwał 90 minut po naszym przybyciu i nie wiemy, jak długo już trwał.

Na tym kończy się Twój pierwszy pełny dzień w Meksyku.

Samodzielne piesze wycieczki po Meksyku

Autor: Rudy w Backpack and Snorkel

Biografia: Właścicielka przewodników turystycznych Backpack and Snorkel. Tworzymy szczegółowe przewodniki, które pomogą Ci zaplanować niezapomniane wakacje na całym świecie.

Inne popularne Fioletowe przewodniki turystyczne może zainteresuje Cię:

Tak Fioletowy przewodnik turystyczny Backpack and Snorkel? Przypnij je na później: